زنده‌یاد خواجه‌ امیری، استاد موسیقی کم‌مانند روزگار ما بود. وسعت و قدرت صدای او تحسین‌برانگیز بود، شناخت ژرف ردیف موسیقی ایرانی، مهارت در تحریر و اوج‌خوانی و پیوند سنجیده شعر و آواز، به خواندن او هویتی ویژه بخشیده بود.

ایشان از واپسین چهره‌های نسل درخشان آواز معاصر ایران بود؛ نسلی که موسیقی دستگاهی را نه‌فقط در میان اهل فن، بلکه در زندگی مردم زنده نگاه داشت.

اینجانب فقدان این هنرمند گران‌قدر را به خانواده محترم خواجه‌ امیری، جامعه موسیقی کشور و همه دوستداران هنر ایران تسلیت می‌گویم و از درگاه خداوند متعال برای آن زنده‌یاد رحمت و آمرزش و برای بازماندگان صبر و سلامتی خواستارم.