کتاب «پژواک» قطعاتی از استاد فرامرز پایور برای سنتور با گردآوری و آوانگاری رامتین نظری‌جو شامل ۱۹۲ صفحه است. طرح روی جلد کتاب توسط عاطفه جرنده‌ئی انجام شده است.

در توضیح این کتاب به قلم نظری‌جو آمده است: «دفتر پیش رو در ادامه‌ کتاب‌های دردشت، قطعاتی از استاد فرامرز پایور برای سنتور، پرنیان: مجموعه ‌قطعاتی از استاد فرامرز پایور برای سنتور است و به ‌نوعی، جلد چهارم این مجموعه به‌ شمار می‌آید. تمرکز اصلی در این کتاب بر روی مجموعه‌کاست‌های شخصی استاد پایور، موجود در آرشیو مؤسسه‌ فرهنگی‌ـ هنری ماهور، بوده و تمامی قطعات نویافته‌ این مجموعه – که عملاً جزو کم‌شنیده‌شده‌ترین قطعات استاد پایور تا به امروز قرار دارند ـ گردآوری و آوانگاری شده‌اند. همچنین برخی قطعات دیگر، موجود در سایر منابع شنیداری موجود از استاد پایور (اعم از آلبوم‌ها، برنامه‌های رادیویی و …)، که اجراهای مهمی از استاد پایور به ‌شمار می‌آیند، در این مجموعه گرد هم آمده‌اند.»

فرامرز پایور (زاده ۲۱ بهمن ۱۳۱۱- درگذشته ۱۸ آذر ۱۳۸۸ در تهران) موسیقیدان، ردیف‌دان، آهنگساز، مدرس و نوازنده سنتور و محقق موسیقی ایرانی بود. وی چهره ماندگار و یکی از تأثیرگذارترین‌های چهره‌های موسیقی ایرانی است. پایور پلی میان میراث ابوالحسن صبا و مرتضی محجوبی و جریانی بود که جوانان موسیقیدان و تحصیل‌کرده در دانشکده هنرهای زیبا از اوایل دهه ۱۳۵۰ به راه انداختند و الگوی موسیقی ایرانی امروزی شدند. در فاصله زمانی بین این دو، یعنی حدود پانزده سال، هیچ‌کس جز پایور، کار جدی و پیگیر در زمینه موسیقی اصیل انجام نمی‌داد.

پایور در اجراهای گروهی خود با شماری از نخبگان موسیقی ایرانی مانند جلیل شهناز و هوشنگ ظریف (تار)، رحمت‌الله بدیعی و علی اصغر بهاری (کمانچه)، حسن ناهید و محمد موسوی (نی)، حسین تهرانی و محمد اسماعیلی (تنبک) همکاری کرده است. پایور در دهه ۱۳۶۰ به همراهی جلیل شهناز، علی اصغر بهاری، محمد اسماعیلی و محمد موسوی، برای بار دیگر «گروه اساتید موسیقی ایران» را سازمان داد و سرپرستی، آهنگ‌سازی و نوازندگی سنتور را در آن به عهده گرفت. این گروه، آثار ماندگاری با محمدرضا شجریان و شهرام ناظری اجرا کردند. پایور همچنین با خوانندگان دیگری از جمله عبدالوهاب شهیدی، محمود خوانساری، احمد ابراهیمی، نادر گلچین، حمیدرضا نوربخش و علیرضا افتخاری همکاری کرده است.

منبع: ایرنا