درگذشت منوچهر شیخ‌صراف، پایان یک اجرا نبود؛ او با پژوهش و مستندسازی، حافظه مکتوب موسیقی اصفهان را برای آینده حفظ کرد. کوروش دیباج: درگذشت استاد منوچهر شیخ‌صراف، نی‌نواز پیشکسوت و پژوهشگر موسیقی دستگاهی ایران در روز ۲۸ بهمن ماه امسال، نه‌تنها فقدان یک هنرمند، بلکه از دست رفتن یکی از حافظان مکتب اصفهان در ساحت اجرا و مستندسازی است. او از جمله هنرمندانی بود که مسیر نوازندگی را با پژوهش تاریخی پیوند زد و کوشید شکاف میان سنت شفاهی موسیقی ایرانی و ضرورت ثبت مکتوب آن را پر کند. شیخ‌صراف در کنار سال‌ها آموزش و اجرا، با گردآوری اسناد، تصاویر و روایت‌های نسل‌های مختلف موسیقی‌دانان اصفهان، پروژه‌ای بلندمدت را دنبال کرد که حاصل آن در قالب کتاب نام‌آوران هنر اصفهان؛ جلد موسیقی منتشر شد؛ اثری که می‌توان آن را یکی از معدود تلاش‌های نظام‌مند برای ثبت تاریخ موسیقی این شهر دانست. نگاه او به موسیقی، نگاهی صرفاً اجرایی نبود؛ بلکه مبتنی بر درک تاریخی از سیر تحول مکتب اصفهان، اهمیت هویت بصری هنرمندان در کنار نام آنان و ضرورت آرشیوسازی برای آینده ...